Śniłeś mi się dzisiejszej nocy...

Śniłeś mi się znów, śniłeś mi się obco, nie tak jak zwykle. Jakaś postać, w cieniu drzewa, wyraźne oczy, spoglądające w moją stronę. I dłonie, te same, lecz inne, twarz mniej radosna, taka jakaś zabłąkana. Nie jak Twoja. Błądzące usta, bicie serca tak mocne, że słychać je jakby muzykę. Ta postać to Ty, jestem wręcz pewna. Zbliża się, jestem przerażona, nie wiem z kim mam do czynienia. Wchodzi w łunę światła, poznaję, to Ty, lecz nie taki sam, zbliżasz się krokiem ostrożnym, delikatnym, jakbyś frunął nad ziemią. Śnię, że wracasz, już na zawsze. Omijasz mnie we śnie, szarzeję, oddech tracę, życie znów sens traci. Opuszczam głowę, odwracam się i idę, ktoś chwyta mnie za ramię, odwracam się gwałtownie, tak to Ty, zatrzymałeś się, uśmiechnąłeś, lecz nie tak samo. Przytuliłeś, powiedziałeś, że już zostaniesz, nie byłam w stanie opanować łez szczęścia. Chciałam spojrzeć raz jeszcze w Twe oczy, spoglądam i to nie Ty, i choć to nie możliwe, przyglądam się i osoba, która wcześniej wydawała mi się Tobą, jest zupełnie kimś innym. Z przerażenia odsunęłam się, nogi zrobiły się wiotkie, ręce się trzęsły, oczy zaszkliły się łzami, z rozczarowania. Chciałam uciec, lecz nie miałam dokąd. Nagle rozległ się dźwięczny głos mówiący: to ja, ten sam, lecz całkiem inny, taki, jakim być powinienem przedtem. Głos, Twój głos, przez kolejne sekundy wsłuchiwałam się w ciszę, patrząc w jego stronę osłupiała. Cofnęłam się ostrożnym krokiem i uciekłam, tak po prostu, nie mogłam wytrzymać tego spotkania. Otwieram oczy, na rzęsie łza, tak drobna, ledwie zauważalna, spoglądam na zegar, za chwilę czas wstawać. Wstaję, nie mam siły na nic, cały ten sen wyrwał mnie z równowagi jaką prowadziłam w życiu. Ciężko mi zrozumieć, o co tak naprawdę chodziło, zamiast zostać, uciekłam od problemu, jak to robię zazwyczaj. Nie byłam w stanie zostać i dotrzeć do tego, o co w tym wszystkim chodziło. Zostań, proszę.