Są noce i dni które spędza samotnie, nie wiedząc czemu, wciąż nic się nie zmieniło. Nie wiesz jak to jest, nigdy nie czułeś tego co ona, nie wiesz ile słowa potrafią znaczyć, nie wiesz jak negatywne emocje potrafią ruszyć artystę do działania... jednak artyści mają to do siebie, że często się zapętlają, wpadają w nałogi, nie myślą o konsekwencjach, żyją tu i teraz, nie liczy się dla niech to co odległe. Nie wiesz jak to jest... nie masz tej wrażliwości, tej prawdziwości, nie nosisz w sobie tak wiele, nie masz o czym pisać. Miałeś całkiem spokojne i wygodne dzieciństwo, mawiała ze Ci cieżko, ale zastanów się czy aby napewno. Miałeś problemy jak każdy, w tamtych chwilach uważałeś je za jedne z najgorszych, jak każdy, ale przeszedłeś przez to wszystko, prawda ? A artyści co robią? Wracają do wspomnień, często po to by napisać cos dobrego, te wspomnienia potrafią doprowadzać do łez. Nie dowiesz sie jak to jest. Urodziłeś się w dobrym miejscu i czasie, artysta nie. Wszystko widzi inaczej... i tak nie wiesz o co mi chodzi ... jestem artystą? A może Tobą? Zastanawiałeś się kiedyś kim jest Twój wewnętrzny głos ? Kim jest osoba która teraz Ci czyta ten tekst? Utożsamiasz się z autorem ? Widzisz puste słowa ? I tak nie wiesz co chodzi... nie urodziłeś się artystą. Nigdy nie zrozumiesz.

Może to i głupie, ale żyła marzeniami. Niestety nie wszystko układało się tak jak powinno, w marzeniach było znacznie prościej. Często uciekała do świata marzeń, po to by choć na chwile zapomnieć o sprzyjającym jej pechu. Chciała wiele, jednak w życiu zawsze coś jej nie wychodziło. Za cokolwiek by się nie brała nie osiągało to takich sukcesów jak by chciała. Walczyła z pechem nie poddając się, jednak to nie miało sensu... Zawsze działo się coś, co tylko sprawiało łzy na jej twarzy i nie, nie były to łzy szczęścia. Może kiedyś ten pech zniknie, choć trwa już tak długo, że możnaby się przyzwyczaić do porażki. Stara się myśleć pozytywnie, stara się wciąż próbować, bo przecież a nóż się uda. Co z tego będzie ? Nie wiadomo. Kiedyś marzenia muszą się w końcu spełnić... może to ktoś sprawa, że ma takiego pecha, może niedługo wszystko się zmieni...

Tęsknię, nic na to nie poradzę...

Śniłeś mi się dzisiejszej nocy. Nie mam pojęcia, czy to dobrze, czy nie. Z jednaj strony czuję się lepiej, a z drugiej tęsknota do Ciebie jest coraz silniejsza. Nie działo się nic szczególnego, zwykły dzień. Tak po prostu śmialiśmy się, rozmawialiśmy. Zwykłe spotkanie, dzięki któremu ponownie przypomniałam sobie prawdziwe brzmienia Twojego głosu, znów poczułam Twój prawdziwy zapach, znów przez moment poczułam się szczęśliwa. Byłeś kimś, z kim zawsze mogłam o wszystkim porozmawiać, do kogo zawsze mogłam zadzwonić, do kogo zawsze mogłam się przytulić, z kim zawsze mogłam wypić wino, bez konkretnego powodu. Chodzi mi o to, że zanim tak namieszaliśmy, byłeś przyjacielem i kimś więcej, zawsze potrafiłeś wysłuchać, pocieszyć. Byłeś wszystkim. Co się zmieniło? Zawsze mogłeś na mnie liczyć, tak jak ja na Ciebie. Obiecywałeś tak wiele. Mówiłeś, że nie odejdziesz, jednak nie ma Cię tu ze mną. Sen się skończył. Wstałam, otarłam spływającą po policzku łzę i znów zaczęłam udawać, że wszystko jest w porządku. Może krótkie rozmowy, spotkania by nam wystarczyły, by wypełnić tą cholerną pustkę, która powstała nie wiadomo skąd.Chciałabym biegać po plaży boso, razem z Tobą, śmiejąc się do łez. Chciałabym choć przez chwilę spojrzeć w Twoje oczy, które za każdym razem, gdy w nie spoglądałam, przypominały błogą głębię, w której mogłam tkwić godzinami. Chciałabym Ci móc powiedzieć wszystko, znów się do Ciebie przytulić, czując Twój uśmiech. Chciałabym znów usłyszeć Twój kochający głos, nie ten codzienny, tylko ten, który był mój. Kocham jak nikt. Poważnie, wiem co mówię. Tęsknię za Tobą, cholernie tęsknię. Nic na to nie poradzę.